بسم الله الرحمن الرحیم
یاس های سپید سجاده ی سبزم انتظار غروب را می کشند تا عاشق و منتظری بر روی آن سجده کند و نور چشمانم منتظر نورهای رب النوری است تا بر سر و صورتم فرود بیایند و با خود می گویم خداوندا مگذار که سایه های وحشت گستاخانه و سنگوار بیت تو و دل من بیاستد.
در این لحظات هیچ کس را در کنار خود نمی بینم همه مرا ترک کرده اند اشکهای حسرت بارم را با مهربانی و نوازش پاک نمی کند اما شنیده ام که می گویند کسی هست که در این لحظات باید به او پناه برد کسی که سراسر نور است و نور. کسی که گلهای زیبای سجاده سبزم برای شنیدن نام او چشم انتظار صدای الله اکبرند. صدایی که همه ی مومنان دل خود را با آوای دل نشین آن آذین می بندند و برای اعلام بندگی خود به سوی سنگرهای سبز می شتابند.
وقتی که الله اکبر را می گویی و وارد حریم نمازش می شوی چقدر کوچک هستی در مقابل قدرت لا یزال خداوندی، وقتی که برای او تعظیم می کنی دیگر خود را نمی بینی در مقابل این همه عظمت و بخشش وقتی که سر به مهر سجاده ی سبز نیاز می گذاری دیگر قطره ای از این دریای بی کران هم نیستی.
بار پروردگارا محبت را در کویر سینه ام ببار تا ذره ای تر شوم، می دانم که همین ذره ذره هاست که مرا به خالقم نزدیک می کند.
دانش اموز شهرستان بهبهان
مدرسه سمیه
حوزه حضرت زینب
مهدیه قیصری نژاد
